Slobodna zona

AUTENTIČNI ‘BOSNIAN BLUE’ SINANA ALIMANOVIĆA

Album “Live in Studio: Bosnian Blue” je zaživio kao koncept jedne ideje u koju je, pokraj muzičkog ugrađen literarni, likovni i, nadam se, historijski značaj. U toku procesa realizacije, u velikoj mjeri sam imala podršku sjajnih umjetnika i profesionalaca iz Sarajeva i regiona. U tom smislu, važno je naglasiti pomoć odličnog sarajevskog grafičkog dizajnera Samira Plaste, likovnog umjetnika Safeta Begića, direktora Pale AV Systems – Adisa Memovića, fotografa Edina Hadžihasića kao i mnogih drugih koji su pomogli da večerašnja promocija bude autentična, baš kao i sam CD ‘Live in Studio: Bosnian Blue’

Nova stvarnost

Isabelle Huppert 

Kazalište za mene predstavlja onog drugog, ono je dijalog, odsutnost mržnje. Prijateljstvo među narodima, nisam sigurna što ono podrazumijeva, ali vjerujem u zajednicu, u prijateljstvo publike i glumaca, u jedinstvo svih onih koje kazalište spaja, onih koji ga pišu, koji ga prevode, onih koji ga rasvjetljavaju, oblače, dekoriraju, onih koji ga izvode, koji ga čine, koji u njega odlaze.

Jazz i književnost

Lejla Alimanović

Jazz, kao umjetnost improvizacije, predstavlja transkulturalno sjecište muzike i svojstven mu je eklekticizam. Jedna od karakteristika postmodernizma je ukidanje formalnih žanrovskih granica iz kojih se stvaraju višestruko kodirana međupodručja pa se tako književni i muzički elementi, unutar sebe i međusobno, susreću u jednoj novoj formaciji. Hibridne intencije epohe dopuštaju komparativni odnos ovog tipa. Sve navedeno može se iščitati i u književnom opusu Tvrtka Kulenovića za koji sam autor smatra da je new age.

Za suvremenu kazališnu kritiku

Branko Hećimović

Korektni odnos je glavni preduslov za normalni kritičarski rad i razvoj kritičareve ličnosti.  Kad se u potpunosti riješi problem tih odnosa, koji je u pojedinim redakcijama na žalost i suviše aktuelan, kad se razbiju ustaljeni okviri shvaćanja o karakteru pisanja kazališnih kritičara, što naravno ne ovisi samo o redakcijama nego još više o kritičarima, onda će se moći više i određenije govoriti o idejnosti kazališne kritike, dok se za sada može govoriti jedino o idejnim stavovima pojedinaca i utilitarnosti kazališne kritike uopše.

Jedna mogućnost izlaska iz krize

Lojze Filipič

Šematska i lapidarna definicija glavnih sastojaka pozorišne krize, nekakva dijagnoza, glasila bi: materijalna kriza, osećanja zapostavljenosti, doslovno prepisani samoupravni mehanizmi iz privrede, što u pozorišne umetničke organizme unosi besplodnu i neefikasnu, dakle neekonomsku višekolosečnost, koja iscrpljuje vreme, energiju i radnu volju, unosi, jer ne odgovara prirodi stvari, anarhoidnu nejasnoću u pogledu nadležnosti za odluke stručne umetničke prirode, još više zamagljuje i kvari već i inače nešto naročito jasno raščišćenu kategoriju lične odgovornosti i razrasta se u pravo veštačko odgajalište klika i razmirica.

Pozorište, iznad svega, postavlja čoveka u središte sveta

Arthur Miller

Neobična je činjenica da danas, kad izgleda da je svet politički definitivno pocepan, umetnost, a posebno pozorište sasvim jasno pokazuje da je njegov dublji identitet univerzalnog. Kulture sveta uvek su se međusobno prožimale, ali one se očigledno i zajednički razbijaju. A ipak, u sudbonosnim pitanjima života suprotstavljamo se jedni drugima kao bića sa raznih planeta. Pozorište je, nenamerno, i svakako bez svesne težnje, dokazalo u ovo naše doba da je ljudska rasa, i pored svih razlika u kulturama i tradicijama, duboko jedinstvena.

 

SINAN ALIMANOVIĆ INTERNATIONAL TRIO

Ognjen Tvrtković

Alimanović je, kako je navedeno, vlasnik opsežne mape originalnih skladbi i glazbenik koji se okušao u svakom formatu i formaciji. Ali posljednjih godina on kao da prolazi kroz iste one faze kroz koje i neki od najpoznatijih svjetskih majstora crno – bijelih tipki prolaze: svirati standarde jazz glazbe jedna je od važnih kategorija u jazzu, ali svirati ih na nov, svjež i inovativan način. Pokazali su nam to, od standard trija Keith Jarretta, pa sve dalje, a formacija klasičnog klavirskog trija, također doživljava snažnu reafirmaciju. Sjetimo se samo E. S. T. Trija, čiji je lider umro, nažalost, Trija Brad Mehldaua, The Bad Plus ili Phronesis iz Engleske i drugi, ali sada na jedan nov način.

Da li je nama potrebno pozorište?

Anatolij Vasiljev

I od svih drugih i mnogih – arhaične forme pozorišta biće nam potrebne pre svega. Ali teatar ritualnih formi ne bi trebalo da bude u suprotnosti sa pozorištem civilizovanih naroda. Sekularna kultura je isključiva, „kulturna informacija” zamenjuje jednostavne suštine i susret sa njima.

Pozorište je otvoreno. Ulaz je slobodan.

K vragu sa gadžetima i kompjuterima – idite u pozorište, zauzimajte redove u parteru i na balkonima, slušajte reči i gledajte u žive slike – pozorište je pred vama, nemojte ga zanemariti i ne propuštajte ga u svojim užurbanim životima.

Homage slikama u pepelu: Životni i stvaralački put Dobrivoja Beljkašića

Aida Hadžimusić

Iako se sudbini dopadaju ponavljanja i simetrije, dva identična događaja se mogu ponoviti samo simbolički. Beljkašić je naslikao mnoštvo Latinskih ćuprija, ali se svaka razlikuje od prethodne, jer je svaki od tih radova bio učinak druge impresije. Zato ne čudi što je umjetnik izjavio da su sa slikama ubili i njega samog, jer je sa svakim platnom nestalo mnoštvo nepovratnih trenutaka u protoku vremena. Po dolasku u Englesku Beljkašić se pomirio sa činjenicom da je slikarski i pedagoški poziv ostavio u Sarajevu. Bila je potrebna posve nova pokretačka snaga za povratak slikarstvu i taj novi vjetar su bili predjeli Wiltshirea. Inače veoma intenzivnog prirodnog kolorita i idilični, ovi predjeli su slikaru postepeno ulijevali novu energiju, sve dok ih kasnije nije počeo sam reproducirati na svojim platnima.

Mogućnost inicijacije u svijetu nepostojećeg smisla

Aida Hadžimusić

U vrijeme kada i svijet i umjetnost odustaju od cjelovitosti, Jusuf Hadžifejzović započinje jedno neizvjesno putovanje. Kao kustos izložbe, Hadžifejzović je ponudio optimizam kao kriterij mitskog zajedništva generacije ovih mladih umjetnika. Svi oni su se služili uzorima od futurizma do op-arta i na izloženim radovima figuracije nema, ili je ona, pak, svedena na minimum. Individualni doprinosi kolektivnom zajedništvu su različiti.